Toegegeven, ik werk al vrij lang niet meer, ik kon c.q. moest er op m’n 58e uit. Ook dat was net op tijd. Gelukkig maar.
Toch heb ik nooit verwacht dat ik dit zou denken of opschrijven. Ik kijk namelijk met bijzonder veel tevredenheid terug op m’n werk en m’n werkzame leven. Ik geloof nog steeds dat ik dat een nog leukere tijd vond dan de laatste 11 jaar.
Maar er is wel flink wat veranderd sindsdien. En er staat ons nog flink wat te wachten ook! Niet zozeer omdat de pensioenleeftijd nog wat verder omhoog gaat maar vooral omdat uitkeringen zoals de WW verder versobert worden. Net zo goed als dat verschillende interessante mogelijkheden om met hulp van werkgevers of de fiscus, verschillende ‘vangnet mogelijkheden’ nagenoeg verdwenen zijn.
Ik snap dat er bezuinigd moet worden maar ik vraag me af of we hier het paard niet achter de wagen spannen. Mensen die er vervroegd ‘uit gaan’ doen dat meestal niet uit luxe maar omdat hun werk verdwijnt of omdat de gezondheid te veel te wensen overlaat. Gelukkig kennen we tot op heden een tweevoudig vangnet. Het eerste deel bestaat uit -soms net- voldoende geld om prettig van te -blijven- leven en er zodoende (!) gelegenheid is om vrijwilliger en/of mantelzorger te worden. Dat is het tweede deel van het vangnet. Iets waar onze huidige maatschappij, vaak noodzakelijk (!) op draait. Iedereen of in ieder geval het merendeel gelukkig of in ieder geval tevreden. Je bent er waardig uitgegaan en je bent opnieuw van waarde maar nu op een andere manier. Je doet er nog steeds toe. Deze waardigheid en van waarde zijn is van niet te onderschatten belang…..
Misschien moeten we het gewoon maar eens uitrekenen: Wat kost het de maatschappij wanneer mensen hun oude werk verlaten en vervolgens noodgedwongen gaan solliciteren op vele vacatures die zij eigenlijk niet willen en waarvan de werkgever met de vacature deze sollicitant eigenlijk ook niet wil? Wat kost het de maatschappij als we een nog groter tekort aan vrijwilligers en mantelzorgers krijgen? Wat kost het aan extra ‘ongezondheidskosten’ bij alle hiervoor genoemden? Los van een verder groeiend chagrijn in deze wereld?
Het zijn zorgen die ik voor mezelf niet meer heb. Gelukkig. Maar ik leef wel erg mee met o.a. jonge vijftigers die aan zien komen dat ontslag nadert en waar de gezondheid en energie afnemen.
Ik wens jullie veel sterkte en wijsheid en het vermogen om niet te veel te vervallen in zorg, boosheid en chagrijn.
Rob Franse, 14 februari 2026.