Denkend vanuit mijn comfortabele bubbel merk ik met de dag meer dat ook ik steeds vaker roep ‘ik weet het niet meer’. Deels komt dit door de nog steeds toenemende hoeveelheid informatie die op ons afkomt maar het komt ook doordat veel van die informatie eigenlijk niet veel meer zegt dan ‘we weten het niet meer, we worden het niet eens, er is geen geld, er zijn geen mensen, internationaal is er teveel onzekerheid, etc.’ Voeg daar aan toe dat ik steeds meer mensen in m’n eigen kring steeds vaker hoor zeggen dat ze zolangzamerhand toch echt wanhopen en je kunt vaststellen dat er bijna niemand meer is die weet ‘waar te beginnen’.
M’n grijze massa wordt inmiddels meer dan genoeg geprikkeld en heeft behoefte aan rust. Behoefte aan rustige en basale overwegingen zonder dat die grijze massa dag in dag uit getriggerd wordt met nieuwe onduidelijke en onzekere informatie.
Rust voor de grijze massa dus. In ieder geval voor mijn grijze massa. Dat is wat ik nu probeer.
Zolang die rust niet in zekere mate is teruggekeerd voelt het voor mij niet goed om m’n gedachtes op schrift te delen.
Groet!
Rob Franse, 24 mei 2026