Categorie: Geen categorie

Ik heb in toenemende mate een gevoel van onbehagen. Toch lukt het me sinds kort (ook weer) om wat meer tevreden te zijn. Ik verdiep me weer wat meer in verschillende zaken maar ik maak ook veel meer keuzes in wat wel en wat niet.

Dat verdiepen doe ik door te lezen, te kijken en te luisteren om vervolgens die waarnemingen zo onder woorden te brengen dat ik het zelf begrijp en het -naar mijn hoop- anderen aanzet tot vragen.

Nadrukkelijk zoek ik dus niet naar bevestiging, laat staan applaus, maar naar de start van een dispuut met diegene die ik middels een vertelsel heb aangezet tot vragen.

Daarom vertel ik jullie nu een paar dingen die wellicht aanzetten tot vragen en wellicht een mooi dispuut kunnen opleveren:

Een mening vormen: Velen vormen zich een mening, vaak op basis van gevoel en soms op basis van informeren en nadenken. Toch is jouw mening heel weinig waard wanneer je deze niet met anderen bespreekt.

Schoolreisjes: Ze schijnen tegenwoordig voor erg veel mensen onbetaalbaar te zijn, veel meer dan in de tijd dat ik naar school ging. Hoe kan dat terwijl er nu veel minder mensen in armoede leven dan vroeger? Vroeger gingen wij als 6 stoere10-jarigen vaak op woensdagmiddag kranten ophalen. Soms konden we met de opbrengst daarvan 75% van het schoolreisje van de hele klas betalen. Nu zou ik trouwens kiezen voor lege flessen en blikjes. Is het nu te gevaarlijk of te moeilijk om op deze manier in actie te komen?

Roken: Ook ik rookte als tiener En flink. Gelukkig hadden we toen nog geen veel gevaarlijkere vapes. Van tabak krijg je namelijk uiteindelijk genoeg maar van de zouten in vapes helemaal nooit. Daarom kunnen ze zo verslavend zijn. Waarom is er geen absoluut verbod op het bezit van vapes?

Zo, ik heb m’n best gedaan om een paar dingen duidelijk -en vrij stellig- te vertellen Het zette mijzelf weer eens flink aan het denken.
Zet jou dit ook aan het denken? Zet het jou zo aan het denken dat je een paar minuten de tijd neemt om op dit blogartikel te reageren? Merk je dan wellicht ook dat het een deel van jouw onbehagen verjaagt?

Vertel het maar (na te hebben nagedacht…….)

Rob Franse, 29 augustus 2026

Regen. Niet zo maar regen maar van die regen die alsmaar druipt. Niets wordt meer droog. Overal staan plassen en tussen die plassen in bewegen zich kikkers en vooral heel veel oranje naaktslakken.

De eerste vakantie die we maakten met onze eigen VW kever toen ik 5 jaar oud was ging van Haarlem door het toen verkeerstechnisch dramatische Luik op weg naar Dommeldange in Luxemburg. Zodra we de eerste echte heuvels bereikten viel het ons op dat we in een land waren terechtgekomen waar regen beekjes vormden die hard langs onze auto stroomden. Ergens halverwege moest m’n vader hard remmen. Van rechts, dat wel, kwam een complete zo te zien ontsnapte kudde koeien de weg over gedenderd. Dat was het moment dat mijn moeder ontdekte dat de vloer van onze kever nat was. Tamelijk rampzalig want juist daar lagen heel belangrijke dingen zoals het grote blik Verkade koekjes. Daar zit je dan met z’n vijven in een auto die lekte, besloeg en zonder radio was.

Het was vergelijkbaar met de eerste vakantie die wij als jonge ouders met onze eigen kinderen van 3 en 1 jaar oud maakte naar Drenthe. Het was een simpele auto waarin wij reden maar hij lekte niet en hij had een radio. Het enige wat precies zo was als die jaren voorheen was het geluid van de ruitenwissers. Iets wat kennelijk bij zomervakantie hoorde.

Maar daar waar wij in Luxemburg weinig andere keus hadden dan laarzen en regenjacks aan om een flinke regen wandeling te maken hadden wij nu op loopafstand een fantastisch overdekt zwembad met een geweldige waterglijbaan. Het door ons gehuurde huisje had gelukkig een gaskacheltje en als jonge ouders van kleine kinderen ben je al lang blij als iedereen vervolgens droog is en stil ligt. Misschien een echt hoogtepunt die vakantie was de keer rond vieren toen het de hele dag al regende en de duplo ook niet meer de gewenste afleiding gaf. De regen had prachtige grote plassen gevormd en op mijn woorden ‘zullen we gaan plassen stampen’ werd enthousiast gereageerd. Mijn echtgenote binnen en startklaar met warme droge handdoeken en ik voorop. Geloof me, kinderen kunnen echt beter plassen stampen (en springen) dan hun ouders, hetgeen getoond werd door een aantal kinderen uit huisje om ons heen die fijn zonder ouders kwamen mee springen en stampen. Wat een pret!


Zijn er nog ‘jonge’ mensen (ouders) met dit soort ervaringen waarbij de kinderen zelfs geen radio hebben en je als ouders zult moeten verzinnen hoe je uur na uur leuk doorkomt? Toen ik klein was hadden we niet alleen geen radio op vakantie maar ook geen TV. Waarschijnlijk was dat de reden dat mijn ouders vooraf zeer druk waren met het meenemen van de juiste dingen voor de kinderen en dat nog net in de piepkleine auto wisten te frommelen.

Ik herinner het me goed. Erg goed. Toch kan ik me niet herinneren dat we ons verveelden. We waren altijd bezig. Net als onze eigen kinderen later. Misschien was dat iets wat wij uit noodzaak geleerd hadden? Bijvoorbeeld op die zondagmiddagen die soms stomweg niet overgingen? Of later, bij onze kinderen, die al snel doorhadden dat je op zondagmiddag juist lekker je eigen gang kon gaan?

Ooit, ik denk dat onze kinderen 5 en 3 waren, op het eind van een vrij druk weekend, werd er gehuild omdat er geen tijd was geweest om ‘gewoon’ zelf te spelen. Dat was gelukkig simpel op te lossen, ook al omdat ze binnen een uur moe en voldaan waren.


Tsja, verregende vakanties. Eindelijk tijd voor jezelf. Tot je na flink wat dagen regen ook wel zat was van jezelf. Een mooi moment om er even op uit te gaan want alles was op dat moment best wel leuk. Bovendien was je kop klaar om meer dan ooit van alles waar te nemen. Zo leuk!


Veel sterkte met de warmte dus. Ik zit nu lekker in een soort schemer achter m’n PC met naast me een heerlijke ventilator. Een moment dat ik er zomaar aan toe kom een verhaaltje te schrijven.


Rob Franse, 13 augustus 2026