Wat dat is? Dat ben ik 😊. Met regelmaat wordt me de laatste weken gevraagd of ik nu al op vakantie ben geweest. Nee hoor, zeg ik dan. Hoe kom je dan zo bruin? Simpel, veel buiten zijn, vooral in de achtertuin. En ja, dan word ik snel bruin. Althans, m’n kop en m’n handen. Die zijn m’n veel buiten zijn gewend.
Je zou het trouwens ook bejaard bruin kunnen noemen. Dat mag ook gerust wat mij betreft. Toen ik een twintiger was woonde menig 65-plusser in een bejaardenhuis of een bejaardentehuis. Een groot gebouw voor ouden van dagen. Zo’n huis of instelling waar bij het minste beetje zon de zonneschermen of zelfs gordijnen dicht gingen. Het was er namelijk altijd al warm maar met de zon er op …. Daarbij kon het raam natuurlijk niet opengezet worden want, o jee, de tocht!
In die tijd, zo’n 50 jaar geleden, had ik nog een drietal grootouders. Twee daarvan woonden nog in hun huis met tuin en wilden nog lang niet naar zo’n bejaardentehuis, ‘dan vragen mensen of je in een bejaardenhuis zit, nee natuurlijk niet, je zit in de gevangenis en je woont in een bejaardenhuis’. Jullie begrijpen het al, m’n eigenwijsheid en beslistheid is afkomstig van m’n eigen grootouders.
Ook zij hadden een bruine kop in de zomer. Niet alleen van de achtertuin maar ook van autovakanties door heel Europa (waar ik dan weer niets mee heb). Of heeft het met het verschil tussen het leven toen en het leven nu te maken? Zij hadden het ongetwijfeld prettig gevonden dat ze, wanneer ze nu hadden geleefd, ‘senioren’ waren genoemd. Mij maakt het eigenlijk niet uit. Ik vind het prima om ‘oud bruin’ te zijn.
Waar ik wel eens over nadenk is hoe het mij, hoe het ons, zal vergaan wanneer we dermate hulpbehoevend worden dat we hier niet kunnen blijven wonen maar veel te goed zijn voor een verzorgingstehuis. Afgelopen weekend zat ik in een prettig huisje in een vakantiepark met een slaapkamer en badkamer beneden. Voorzien van een aantal gemakken en met veel buitenruimte. Gek eigenlijk dat er niet zoiets bestaat voor senioren….. Een aangepaste plek om oud én bruin te worden met een glimlach.
Rob Franse, 24 april 2026