Jaha. Vorige week ben ik geopereerd en heb ik een drievoudige stent gekregen in de bekkenslagaders en de aorta. Nú al loop ik soepeler dan de laatste 5 jaar. Zo blij!
Daarover valt veel interessants te vertellen maar veel opmerkelijker is dat ik (!) bedankt werd door medici en verpleging.
Ondanks het feit dat alles in één keer lukte -en sneller dan verwacht- had men toch veel tijd en aandacht nodig voor dit proces. Men gaf mij die aandacht ook, zowel met interesse in de medische techniek als in de mens die daar lag. Het viel mij op. Ik glimlachte en zij ‘dank jullie wel’. Ik vroeg ook een aantal keren om uitleg en kreeg die ook. Het waren prettige gesprekken van mens tot mens over mijn medische situatie.
Een paar keer vertelde ik wat mij opviel aan wat zij deden. Zo stonden er plotseling 4 verpleegkundigen voor me bij de overdracht. Allen hadden de uitstraling ‘hoe is het met u? Volgens ons wel goed’. Waarna de arts kwam en checkte hoe het met mij was en daarmee bevestigde wat de verpleegkundigen al zagen. Zo mooi. Ik complimenteerde hen met die wisselwerking. De zaalarts was de eerste die reageerde met ‘mag ik u bedanken voor uw opstelling en het praatje?’. Dit herhaalde zich nog 3 keer met verschillende ziekenhuismedewerkers maar steeds met ‘dank voor het praatje en uw opstelling’.
Ik schaamde me bijna omdat dit ook uitgelegd kan worden als ‘vissen naar complimentjes’. Het bleek onnodig. De antwoorden kwamen in hun acties en hun interactie naar mij. Ze bleven keurig genoeg om net niet te zeggen dat ze wel erg vaak bedroevenswaardig benaderd en behandeld werden. Helaas heb ik er iets van meegekregen. Door patiënten om mij heen te zien. On-ge-loof-lijk. Zijn wij, of tenminste een deel van de mensen, echt zo extreem horkerig?
Deze week ben ik niet helemaal mezelf. Ik slaap slecht en m’n emoties zijn vlak. De pijn horende bij zo’n operatie is er nog. Misschien denk ik niet helder genoeg. Toch denk ik -nog sterker dan voorheen- zeker te weten dat een flink deel van ons mensen zich echt te onfatsoenlijk voor woorden gedraagt. En dat daaraan iets zou moeten gebeuren. Ik ga de voorbeelden van afgelopen week niet noemen want NOS.nl en de kranten staan er vol mee.
Wat ik doe? En wat ik ga doen?
Meer lopen. Zodat ik nog meer mensen tegenkom. Me nog meer kan verwonderen. Nog vaker in contact kan komen. Wie weet wat dat oplevert.
Mensen zo te bejegenen dat een enkeling misschien denkt ‘misschien moet ik wat aardiger, geduldiger en meer luisterend zijn’……..
Ik hoop hoe dan ook dat de medici en verpleegkundigen die mij behandelden en aandacht gaven voldoende reden hadden om tevreden huiswaarts te keren.
Zoals mijn oma zei ‘overal waar ‘te’ voor staat is niet goed behalve ‘tevreden’’.
Rob Franse, 6 december 2025