Maand: december 2025

Waarbij ik eigenlijk in plaats van Kerst ‘kerstdagen of periode’ zou moeten schrijven. Voor mij is die periode al aangebroken. Gisterenavond ging ik lekker vroeg naar bed. Mijn fantastische bed in mijn heerlijke huis. Met een lijf wat weer heel redelijk functioneert.

Mijn echtgenote was nog lekker met kerstdingetjes bezig, zittend tussen veel sfeerverlichting en kerstversiering. ‘Welterusten….’ zei ik. En daarachteraan ‘ik ben een beetje in de stemming van “welterusten kleine beer”, iets wat we eigenlijk als volwassenen altijd zouden moeten blijven doen….’ Hoe zou de wereld er uit zien wanneer we dat allemaal altijd deden voor het slapen gaan? Een boodschap die Pipo de Clown vroeger al had: ‘Dag vogels, dag bloemen’. Een soort dankjewel voor de dag en alvast een voornemen tot tevredenheid richting de volgende dag.

Ik heb wat heftige weken achter de rug. In die weken viel het me op hoe slecht wij mensen vaak zijn in waarnemen (kijken, luisteren, proeven, ..) mét aandacht. We laten ons vaak afleiden door veel verschillende moetjes waaronder natuurlijk de telefoon en alle berichtjes daarop maar vaak nog méér door ‘wat wijzelf vinden!’

Let maar eens op hoe vaak velen in een gesprek zeggen ‘maar even tussendoor’ of ‘ja maar’ of ‘daar ben ik het helemaal niet mee eens’.

Het viel mij deze week op naar aanleiding van wat misverstanden tussen vier personen waaronder ikzelf. Uiteindelijk bleek daar nog bij te komen dat sommigen van ons zaken niet (goed) gelezen hadden of ‘hadden aangenomen’. Daarop besloten we om bij de haard te gaan zitten en allen in rust ongestoord ons verhaal te vertellen zonder onderbrekingen.

Dat werkte, op maar liefst 2 manieren. Omdat men wist niet gestoord te worden kwam iedereen veel sneller to the point én de anderen luisterden veel beter doordat ze niet meer bezig waren te interrumperen. In ontspanning met aandacht waarnemen (waaronder luisteren). Je merkt al doende dat vele conclusies en oplossingen zich dan bijna als vanzelf aandienen!

Misschien ook iets voor politici? Zeker als het plenaire vergaderingen betreft? Of voor grotere gezelschappen tijdens het kerstdiner? Ontspannen luisteren. En proeven natuurlijk.

Bovenstaande gaat dus over gedrag. Ons gedrag. Veel meer dan dat het over kennis gaat. Of over wie er gelijk heeft. Kennis is iets wat je relatief snel kunt opdoen terwijl (goed of acceptabel) gedrag iets is wat je alleen maar kunt door het dagelijks ‘te beoefenen’. Kritisch te zijn, vooral op jezelf en waarnemen -waaronder luisteren- hoe men op jou reageert.

Laat het nou vooral gedrag zijn, veel meer dan kennis, waardoor mensen met elkaar overweg kunnen of juist niet. Zeker ook tijdens Kerst. Is het ‘dat maak ik zelf wel uit’ of ‘de meerderheid beslist’, misschien wel ‘de grootste schreeuwer’ of ‘diegene die altijd alle onvolkomenheden en onjuistheden ziet en daar over klaagt’?

Kortom, ik wens jullie allen aangenaam gedrag toe 😊

Rob Franse, 20 december 2025

Jaha. Vorige week ben ik geopereerd en heb ik een drievoudige stent gekregen in de bekkenslagaders en de aorta. Nú al loop ik soepeler dan de laatste 5 jaar. Zo blij!
Daarover valt veel interessants te vertellen maar veel opmerkelijker is dat ik (!) bedankt werd door medici en verpleging.

Ondanks het feit dat alles in één keer lukte -en sneller dan verwacht- had men toch veel tijd en aandacht nodig voor dit proces. Men gaf mij die aandacht ook, zowel met interesse in de medische techniek als in de mens die daar lag. Het viel mij op. Ik glimlachte en zij ‘dank jullie wel’. Ik vroeg ook een aantal keren om uitleg en kreeg die ook. Het waren prettige gesprekken van mens tot mens over mijn medische situatie.

Een paar keer vertelde ik wat mij opviel aan wat zij deden. Zo stonden er plotseling 4 verpleegkundigen voor me bij de overdracht. Allen hadden de uitstraling ‘hoe is het met u? Volgens ons wel goed’. Waarna de arts kwam en checkte hoe het met mij was en daarmee bevestigde wat de verpleegkundigen al zagen. Zo mooi. Ik complimenteerde hen met die wisselwerking. De zaalarts was de eerste die reageerde met ‘mag ik u bedanken voor uw opstelling en het praatje?’. Dit herhaalde zich nog 3 keer met verschillende ziekenhuismedewerkers maar steeds met ‘dank voor het praatje en uw opstelling’.

Ik schaamde me bijna omdat dit ook uitgelegd kan worden als ‘vissen naar complimentjes’. Het bleek onnodig. De antwoorden kwamen in hun acties en hun interactie naar mij. Ze bleven keurig genoeg om net niet te zeggen dat ze wel erg vaak bedroevenswaardig benaderd en behandeld werden. Helaas heb ik er iets van meegekregen. Door patiënten om mij heen te zien. On-ge-loof-lijk. Zijn wij, of tenminste een deel van de mensen, echt zo extreem horkerig?

Deze week ben ik niet helemaal mezelf. Ik slaap slecht en m’n emoties zijn vlak. De pijn horende bij zo’n operatie is er nog. Misschien denk ik niet helder genoeg. Toch denk ik -nog sterker dan voorheen- zeker te weten dat een flink deel van ons mensen zich echt te onfatsoenlijk voor woorden gedraagt. En dat daaraan iets zou moeten gebeuren. Ik ga de voorbeelden van afgelopen week niet noemen want NOS.nl en de kranten staan er vol mee.

Wat ik doe? En wat ik ga doen?
Meer lopen. Zodat ik nog meer mensen tegenkom. Me nog meer kan verwonderen. Nog vaker in contact kan komen. Wie weet wat dat oplevert.
Mensen zo te bejegenen dat een enkeling misschien denkt ‘misschien moet ik wat aardiger, geduldiger en meer luisterend zijn’……..

Ik hoop hoe dan ook dat de medici en verpleegkundigen die mij behandelden en aandacht gaven voldoende reden hadden om tevreden huiswaarts te keren.
Zoals mijn oma zei ‘overal waar ‘te’ voor staat is niet goed behalve ‘tevreden’’.

Rob Franse, 6 december 2025