Drommels drommels en nog eens drommels

Weer één van m’n oude helden overleden, deze keer de baron uit Bassie en Adriaan. Twee weken geleden is zo’n andere jeugdheld, Joost Prinsen uit de Stratemakeropzeeshow, heengegaan. Het lijkt steeds harder te gaan en zo gek is dat natuurlijk niet met jeugdhelden wanneer je zelf in je zeventigste levensjaar zit en je kinderen de dertig ruim gepasseerd zijn.

Dank jullie wel! Dank voor prachtige momenten waarbij ik heerlijk onbevangen kon lachen. Een tijd waarin ik -gelukkig- nog onkundig was van veel ellende. Was het er niet of wist ik het niet? Ik denk een beetje van beide. We wisten nauwelijks wat er zich achter het Ijzeren Gordijn afspeelde, of in China, Centraal Afrika en gaat zo maar door. Informatie kwam ook veel minder vaak op een dag tot ons. En via veel minder kanalen. Bovendien waren er veel minder boze mensen die via politiek en media dagelijks een diarree van vervelende -al dan niet ware- informatie deelden.

De baron -de begenadigde stemacteur Paul van Gorcum- was in deze rol te zien tot zo’n 30 jaar geleden. Een compleet andere tijd! Of ik daar naar terugverlang? Natuurlijk, al was het maar omdat ik toen nog een dertiger was.

Anderzijds hebben mijn leeftijdsgenoten en ik het wel erg getroffen met een periode waarin het leven bij vele van ons behoorlijk makkelijk was. Zeker voor ‘jongeren’ en hun kinderen in die tijd. Nu we inmiddels wat ouder zijn hebben we het voordeel dat de medische mogelijkheden ongekend veel beter zijn dan toen. Misschien zijn wij daarom wel de generatie met een altijd tenminste half vol glas.

Bij die tijd paste dat soort acteurs. Dat soort TV. Lekker onbevangen en ontspannen lachen.
Heerlijk om m’n gedachtes daarheen te laten dwalen 😊

Rob Franse, 21 november 2025

Weldadige herfstrust

Ruige herfststormen? Niets daar van!

Het weer heeft zich dit najaar perfect aangepast aan mijn behoeftes. Prachtig licht, schitterende kleuren, heerlijk grondige geuren van herfstblad dat vergaat. Perfect weer om rustig te tuinieren waarbij je zomaar het blad bij elkaar kunt vegen zonder dat het je direct weer om de oren vliegt. Heel ongebruikelijk. Af en toe sta ik stil om de stilte te horen. Langzaam neerdwarrelend blad maakt hoorbaar geen geluid. Zelfs de vele vogels lijken zachter te vliegen, te landen en te tjilpen. Behalve de halsbandparkieten dan.

Het lijkt er op dat iedereen om me heen zich aanpast aan die rust. Zich bijna overrompeld voelt. Bang om de rust te doorbreken. Het lijkt zelfs over te slaan naar politiek Den Haag waar momenteel wat minder geschreeuw is dan anders. Of verbeeld ik me dat? Misschien wel omdat ik minder geschreeuw -maar wel zachtjes- toejuich?

Ik drink m’n koffie en wat later m’n wijn -beide hebben bij de herfst passende grondtonen- met kleine aandachtige slokjes buiten in de vergankelijkheid van het najaar. Ik bedenk me dat deze vorm van vergankelijkheid wat mij betreft nog lang mag duren. Het is een tempo wat ik goed kan volhouden ……

Dat is echt een voorrecht van deze leeftijd. Tijd en aandacht hebben in ruime mate. Heerlijk.

Dat het jullie maar net zo goed mag bevallen als het mij doet.


Rob Franse, 8 november 2025