Ik was nog geen 2 minuten bezig met m’n ommetje of er zat -voor mij- de grootste hond ooit uiterst vriendelijk tegen m’n knieën en bovenbenen aan. Haar baasje was inmiddels achter de hond aangelopen en begon een gesprek waarna binnen een paar tellen haar jonge zoontje z’n armpjes van achteren vlak boven m’n knieën omsloot met het soort uitstraling van ‘fijn dat je er bent’, ik hou jou lekker even vast.
Zo hebben we staan praten. Een nieuwe bewoner in de wijk, druk bezig met haar partner om de boel binnen 2 weken op orde te krijgen om het leven alhier in onze wijk voort te zetten.
Eerder die ochtend kwam er op onze wijk app een berichtje van nieuwe bewoners waarna er binnen een paar uur vele tientallen welkomst reacties verschenen. Hartverwarmend. In het begin van de middag besloot ik om één van m’n ommetjes over het naastgelegen plantsoen te maken en zo kwam van het een het ander.
Zo mooi, een wijk app, zolang deze goed gebruikt wordt. Zo leuk om weer nieuwe bewoners te ontmoeten die met zichtbare zin binnen trekken en een praatje maken.
Het is geen nieuw begin maar een voortzetting van het leven wat -wanneer je het goed leeft- een dans is met omstandigheden. Een dans en geen gevecht. Iets wat we meer dan ooit nodig hebben en vorm moeten geven.
Heel tevreden vertelde ik dit verhaal aan mijn echtgenote die achter in onze tuin onder de veranda tevreden zat te zijn.
Even moest ik denken aan oma die zo mooi kon zeggen dat alles waar ‘te’ voor stond niet goed was behalve ‘tevreden’.
Dankjewel oma…..
Rob Franse, 12 september 2026
Mooi hoor, daar drinken we een glas op vanmiddag!
Dan zet ik er een extra glas bij…..