Maand: september 2026

Het voelt soms overweldigend, al die ontmoetingen. En hoezeer ik het ook gewend ben, het verrast bijna steeds weer. Wat een luxe!
Een luxe die soms stomweg een schuldgevoel oproept omdat ik niet vaak genoeg kan reageren op datgene wat ik wil of nodig vind en op diegene die ik graag spreek . Ook al omdat een goede reactie op een ontmoeting stomweg tijd en energie kost (hoeveel het daarna ook weer oplevert).
Het leven bestaat uit keuzes maken. Ik ben de bofkont die zelden meer dan 20% van zijn keuzes tot uitvoer weet te brengen…… Natuurlijk ook omdat een flink deel van de 24 uur per dag ingevuld wordt door slapen en een aantal zaken die stomweg moet gebeuren zoals uitgebreid eten en drinken.

Aan het begin van de avond liep ik m’n ommetje en uit een auto kwam een enthousiaste zwaai. Nog geen minuut later stapte een jonge buurjongen met een vriend uit en ontstond er een mooi praatje van een paar minuten. Een paar minuten waarin weer eens duidelijk werd hoe belangrijk het is om ervaringen te delen zonder daarbij al te veel meningen te hebben. Het ondernemend zoeken is voor mij toch echt meer waard dan een -op welke manier dan ook- gevormde mening.

M’n gedachten gaan terug naar een kinderboerderij gelegen tussen een school en een ‘bejaarden’ tehuis. De dieren zorgden voor een gedeelde interesse tussen jong en oud. Zo mooi! Jong en oud ontmoeten dieren, elkaar en de ouders van jongeren. Het kan bijna niet beter.
Nu nog iets verzinnen waardoor het elkaar bij toeval treffen bijna automatisch gaat. Zoals de laatste week in een klein bakkertje in de Bourgogne 😊.

Rob Franse, 25 september 2026

Ik was nog geen 2 minuten bezig met m’n ommetje of er zat -voor mij- de grootste hond ooit uiterst vriendelijk tegen m’n knieën en bovenbenen aan. Haar baasje was inmiddels achter de hond aangelopen en begon een gesprek waarna binnen een paar tellen haar jonge zoontje z’n armpjes van achteren vlak boven m’n knieën omsloot met het soort uitstraling van ‘fijn dat je er bent’, ik hou jou lekker even vast.
Zo hebben we staan praten. Een nieuwe bewoner in de wijk, druk bezig met haar partner om de boel binnen 2 weken op orde te krijgen om het leven alhier in onze wijk voort te zetten.
Eerder die ochtend kwam er op onze wijk app een berichtje van nieuwe bewoners waarna er binnen een paar uur vele tientallen welkomst reacties verschenen. Hartverwarmend. In het begin van de middag besloot ik om één van m’n ommetjes over het naastgelegen plantsoen te maken en zo kwam van het een het ander.
Zo mooi, een wijk app, zolang deze goed gebruikt wordt. Zo leuk om weer nieuwe bewoners te ontmoeten die met zichtbare zin binnen trekken en een praatje maken.

Het is geen nieuw begin maar een voortzetting van het leven wat -wanneer je het goed leeft- een dans is met omstandigheden. Een dans en geen gevecht. Iets wat we meer dan ooit nodig hebben en vorm moeten geven.

Heel tevreden vertelde ik dit verhaal aan mijn echtgenote die achter in onze tuin onder de veranda tevreden zat te zijn.
Even moest ik denken aan oma die zo mooi kon zeggen dat alles waar ‘te’ voor stond niet goed was behalve ‘tevreden’.
Dankjewel oma…..

Rob Franse, 12 september 2026