Ik heb in toenemende mate een gevoel van onbehagen. Toch lukt het me sinds kort (ook weer) om wat meer tevreden te zijn. Ik verdiep me weer wat meer in verschillende zaken maar ik maak ook veel meer keuzes in wat wel en wat niet.
Dat verdiepen doe ik door te lezen, te kijken en te luisteren om vervolgens die waarnemingen zo onder woorden te brengen dat ik het zelf begrijp en het -naar mijn hoop- anderen aanzet tot vragen.
Nadrukkelijk zoek ik dus niet naar bevestiging, laat staan applaus, maar naar de start van een dispuut met diegene die ik middels een vertelsel heb aangezet tot vragen.
Daarom vertel ik jullie nu een paar dingen die wellicht aanzetten tot vragen en wellicht een mooi dispuut kunnen opleveren:
Een mening vormen: Velen vormen zich een mening, vaak op basis van gevoel en soms op basis van informeren en nadenken. Toch is jouw mening heel weinig waard wanneer je deze niet met anderen bespreekt.
Schoolreisjes: Ze schijnen tegenwoordig voor erg veel mensen onbetaalbaar te zijn, veel meer dan in de tijd dat ik naar school ging. Hoe kan dat terwijl er nu veel minder mensen in armoede leven dan vroeger? Vroeger gingen wij als 6 stoere10-jarigen vaak op woensdagmiddag kranten ophalen. Soms konden we met de opbrengst daarvan 75% van het schoolreisje van de hele klas betalen. Nu zou ik trouwens kiezen voor lege flessen en blikjes. Is het nu te gevaarlijk of te moeilijk om op deze manier in actie te komen?
Roken: Ook ik rookte als tiener En flink. Gelukkig hadden we toen nog geen veel gevaarlijkere vapes. Van tabak krijg je namelijk uiteindelijk genoeg maar van de zouten in vapes helemaal nooit. Daarom kunnen ze zo verslavend zijn. Waarom is er geen absoluut verbod op het bezit van vapes?
Zo, ik heb m’n best gedaan om een paar dingen duidelijk -en vrij stellig- te vertellen Het zette mijzelf weer eens flink aan het denken.
Zet jou dit ook aan het denken? Zet het jou zo aan het denken dat je een paar minuten de tijd neemt om op dit blogartikel te reageren? Merk je dan wellicht ook dat het een deel van jouw onbehagen verjaagt?
Vertel het maar (na te hebben nagedacht…….)
Rob Franse, 29 augustus 2026
Ha Rob,
Een mening zonder toetsing is nauwelijks een mening. Zolang ze niet botst met andere opvattingen blijft ze kinderlijk: comfortabel, maar leeg. Pas wanneer iemand er een kras in zet, krijgt ze gewicht en betekenis.
De wereld is niet gevaarlijker geworden, maar wel complexer. Niet door rampspoed, maar door onze veranderde reflexen. Een kind dat valt is geen drama, maar we behandelen het wel zo: app raadplegen, advies vragen aan AI, schuld zoeken, protocollen volgen. Waar vroeger een pleister en een waarschuwing volstonden, is nu een mini‑crisis geboren. We hebben de kuilen niet weggewerkt; we hebben ze vervangen door drempels die we zelf hebben neergelegd — en vervolgens klagen we dat de weg zo hobbelig is.
Daarom is onbehagen geen last, maar een signaal. Het houdt ons wakker in een tijd waarin reflexen meningen vervangen en voorzichtigheid angst wordt. Volwassenheid ontstaat niet door het vermijden van frictie, maar door het toelaten ervan. Een mening moet getest, gekraakt en opnieuw opgebouwd worden om iets te betekenen.
Misschien is dat de echte pleister: niet minder onbehagen, maar meer moed om het te laten schuren — en om onze meningen deuken te gunnen.
Mooie reactie Dirk! En om door te gaan op jouw laatste zin ‘meer moed om het te laten schuren’: Moed heb je ook nodig ten behoeve van hoop en vertrouwen!