Cobus en Coby zijn een eksterpaar. Ze zijn gek op elkaar en gek op bugles. Bugles zijn zoutjes die geleverd worden in een plasticachtige felgekleurde zak die we inmiddels niet meer onbeheerd op een buitentafel kunnen achterlaten.
Vandaag presteerde Cobus het om, nadat ze samen eerder die middag hadden genoten van door ons weggeworpen restanten van gebroken bugles en ze een bad hadden genomen in een ruime speciaal daarvoor neergezette schaal op ons terras, nog eens goed rond te kijken en een bijna lege maar openstaande verpakking waar te nemen van voornoemde lekkernij. Voorzichtig kwam hij via het gras en een krukje de tafel op. Hij greep met zijn snavel de voorkant van de zak vast en trok deze zo’n 20 cm voort tot dat deze met de opening op de rand van de tafel lag. Erg spannend natuurlijk en waard om vanaf een zekere afstand geïnspecteerd te worden.
Nog geen minuut later had hij de berekening gemaakt en kwam hij via de inmiddels bekende weg terug de tafel op. Deze keer ging hij naar de achterkant van de zak. Met zijn snavel trok hij de achterkant van de zak zo’n 7 centimeter omhoog waardoor er subiet 2 bugles uit de zak op de grond vielen. Cobus kwam direct in z’n vervolgactie, vloog net als de bugle naar de grond en greep de bugle vol in de zijkant. Hij hipte nog 2 meter door om z’n gebruikelijke ritueel, het begraven van een bugle in het grasveld, te volbrengen om die vervolgens te bedekken met 2 afgevallen boomblaadjes.
Deze keer kreeg hij op een paar decimeter afstand gezelschap van een piepjonge mus. Een mus die al de hele dag bezig was onze tuin te verkennen. Cobus durfde het aan om de jonge mus zijn of haar gang te laten gaan en ging voor de volgende bugle. Deze werd begraven in de border. Nu was het tijd om aandacht te besteden aan deze brutale mus. Gewoon door er op af te hippen en groot te zijn. Het bleek een slimme mus. Ze, nam ik inmiddels aan, hipte achter wat stenen langs de vijver langs om vervolgens achter de ekster tevoorschijn te komen en zich tegoed te doen aan de door de ekster achtergelaten kruimels.
Het viel ons op dat beide vogels inmiddels best moe werden. Het was tenslotte een warme dag geweest en het regelen van je maaltijd is voor een vogel toch wel een dingetje. Zo kwamen wij gelukkig aan onze eigen maaltijd toe.
Nog eventjes het volgende voor alle eksterhaters: Eksters vormen paartjes en zijn territoriaal t.o.v. kraaien, kauwen en gaaien. Daarnaast hebben ze een pesthekel aan iedere dikke vliegende rat die roekoe roept, zijn ze gek op jagende roofvofgels zoals sperwers die ze hun geslagen buit af proberen te pakken en zijn ze vrienden van alle kleine vogeltjes. Nog sterker, ze houden alle ellendige vogels van deze kleinere vogels weg. Een soort beschermheer en vrouw dus. Zo mooi!
Meneer de Uil zou er trots op zijn geweest.
Dus dank voor het lezen en nu snaveltjes toe en vooral, wanneer je dit begrijpt, lieve en begripvolle mensen zijn.
Rob Franse, 1 augustus 2026