Maand: augustus 2026

Regen. Niet zo maar regen maar van die regen die alsmaar druipt. Niets wordt meer droog. Overal staan plassen en tussen die plassen in bewegen zich kikkers en vooral heel veel oranje naaktslakken.

De eerste vakantie die we maakten met onze eigen VW kever toen ik 5 jaar oud was ging van Haarlem door het toen verkeerstechnisch dramatische Luik op weg naar Dommeldange in Luxemburg. Zodra we de eerste echte heuvels bereikten viel het ons op dat we in een land waren terechtgekomen waar regen beekjes vormden die hard langs onze auto stroomden. Ergens halverwege moest m’n vader hard remmen. Van rechts, dat wel, kwam een complete zo te zien ontsnapte kudde koeien de weg over gedenderd. Dat was het moment dat mijn moeder ontdekte dat de vloer van onze kever nat was. Tamelijk rampzalig want juist daar lagen heel belangrijke dingen zoals het grote blik Verkade koekjes. Daar zit je dan met z’n vijven in een auto die lekte, besloeg en zonder radio was.

Het was vergelijkbaar met de eerste vakantie die wij als jonge ouders met onze eigen kinderen van 3 en 1 jaar oud maakte naar Drenthe. Het was een simpele auto waarin wij reden maar hij lekte niet en hij had een radio. Het enige wat precies zo was als die jaren voorheen was het geluid van de ruitenwissers. Iets wat kennelijk bij zomervakantie hoorde.

Maar daar waar wij in Luxemburg weinig andere keus hadden dan laarzen en regenjacks aan om een flinke regen wandeling te maken hadden wij nu op loopafstand een fantastisch overdekt zwembad met een geweldige waterglijbaan. Het door ons gehuurde huisje had gelukkig een gaskacheltje en als jonge ouders van kleine kinderen ben je al lang blij als iedereen vervolgens droog is en stil ligt. Misschien een echt hoogtepunt die vakantie was de keer rond vieren toen het de hele dag al regende en de duplo ook niet meer de gewenste afleiding gaf. De regen had prachtige grote plassen gevormd en op mijn woorden ‘zullen we gaan plassen stampen’ werd enthousiast gereageerd. Mijn echtgenote binnen en startklaar met warme droge handdoeken en ik voorop. Geloof me, kinderen kunnen echt beter plassen stampen (en springen) dan hun ouders, hetgeen getoond werd door een aantal kinderen uit huisje om ons heen die fijn zonder ouders kwamen mee springen en stampen. Wat een pret!


Zijn er nog ‘jonge’ mensen (ouders) met dit soort ervaringen waarbij de kinderen zelfs geen radio hebben en je als ouders zult moeten verzinnen hoe je uur na uur leuk doorkomt? Toen ik klein was hadden we niet alleen geen radio op vakantie maar ook geen TV. Waarschijnlijk was dat de reden dat mijn ouders vooraf zeer druk waren met het meenemen van de juiste dingen voor de kinderen en dat nog net in de piepkleine auto wisten te frommelen.

Ik herinner het me goed. Erg goed. Toch kan ik me niet herinneren dat we ons verveelden. We waren altijd bezig. Net als onze eigen kinderen later. Misschien was dat iets wat wij uit noodzaak geleerd hadden? Bijvoorbeeld op die zondagmiddagen die soms stomweg niet overgingen? Of later, bij onze kinderen, die al snel doorhadden dat je op zondagmiddag juist lekker je eigen gang kon gaan?

Ooit, ik denk dat onze kinderen 5 en 3 waren, op het eind van een vrij druk weekend, werd er gehuild omdat er geen tijd was geweest om ‘gewoon’ zelf te spelen. Dat was gelukkig simpel op te lossen, ook al omdat ze binnen een uur moe en voldaan waren.


Tsja, verregende vakanties. Eindelijk tijd voor jezelf. Tot je na flink wat dagen regen ook wel zat was van jezelf. Een mooi moment om er even op uit te gaan want alles was op dat moment best wel leuk. Bovendien was je kop klaar om meer dan ooit van alles waar te nemen. Zo leuk!


Veel sterkte met de warmte dus. Ik zit nu lekker in een soort schemer achter m’n PC met naast me een heerlijke ventilator. Een moment dat ik er zomaar aan toe kom een verhaaltje te schrijven.


Rob Franse, 13 augustus 2026

Cobus en Coby zijn een eksterpaar. Ze zijn gek op elkaar en gek op bugles. Bugles zijn zoutjes die geleverd worden in een plasticachtige felgekleurde zak die we inmiddels niet meer onbeheerd op een buitentafel kunnen achterlaten.

Vandaag presteerde Cobus het om, nadat ze samen eerder die middag hadden genoten van door ons weggeworpen restanten van gebroken bugles en ze een bad hadden genomen in een ruime speciaal daarvoor neergezette schaal op ons terras, nog eens goed rond te kijken en een bijna lege maar openstaande verpakking waar te nemen van voornoemde lekkernij. Voorzichtig kwam hij via het gras en een krukje de tafel op. Hij greep met zijn snavel de voorkant van de zak vast en trok deze zo’n 20 cm voort tot dat deze met de opening op de rand van de tafel lag. Erg spannend natuurlijk en waard om vanaf een zekere afstand geïnspecteerd te worden.

Nog geen minuut later had hij de berekening gemaakt en kwam hij via de inmiddels bekende weg terug de tafel op. Deze keer ging hij naar de achterkant van de zak. Met zijn snavel trok hij de achterkant van de zak zo’n 7 centimeter omhoog waardoor er subiet 2 bugles uit de zak op de grond vielen. Cobus kwam direct in z’n vervolgactie, vloog net als de bugle naar de grond en greep de bugle vol in de zijkant. Hij hipte nog 2 meter door om z’n gebruikelijke ritueel, het begraven van een bugle in het grasveld, te volbrengen om die vervolgens te bedekken met 2 afgevallen boomblaadjes.

Deze keer kreeg hij op een paar decimeter afstand gezelschap van een piepjonge mus. Een mus die al de hele dag bezig was onze tuin te verkennen. Cobus durfde het aan om de jonge mus zijn of haar gang te laten gaan en ging voor de volgende bugle. Deze werd begraven in de border. Nu was het tijd om aandacht te besteden aan deze brutale mus. Gewoon door er op af te hippen en groot te zijn. Het bleek een slimme mus. Ze, nam ik inmiddels aan, hipte achter wat stenen langs de vijver langs om vervolgens achter de ekster tevoorschijn te komen en zich tegoed te doen aan de door de ekster achtergelaten kruimels.

Het viel ons op dat beide vogels inmiddels best moe werden. Het was tenslotte een warme dag geweest en het regelen van je maaltijd is voor een vogel toch wel een dingetje. Zo kwamen wij gelukkig aan onze eigen maaltijd toe.

Nog eventjes het volgende voor alle eksterhaters: Eksters vormen paartjes en zijn territoriaal t.o.v. kraaien, kauwen en gaaien. Daarnaast hebben ze een pesthekel aan iedere dikke vliegende rat die roekoe roept, zijn ze gek op jagende roofvofgels zoals sperwers die ze hun geslagen buit af proberen te pakken en zijn ze vrienden van alle kleine vogeltjes. Nog sterker, ze houden alle ellendige vogels van deze kleinere vogels weg. Een soort beschermheer en vrouw dus. Zo mooi!

Meneer de Uil zou er trots op zijn geweest.

Dus dank voor het lezen en nu snaveltjes toe en vooral, wanneer je dit begrijpt, lieve en begripvolle mensen zijn.

Rob Franse, 1 augustus 2026