Vanmorgen om acht uur stapte ik naar buiten. Vanonder mijn veranda zag ik een kletsnatte tuin die al een klein beetje naar herfst rook. Met m’n kopje warm water in de hand zat ik me te verwonderen over de windstille strakblauwe lucht toen plotseling de eerste zonnestralen de tuin in schenen om de duizenden regendruppels in de planten, struiken en bomen fel te laten glinsteren. De vele prachtige spinnenwebben werden plotsklaps zichtbaar en de honderden fel oranje rozenbottels bleken aan de onderkant voorzien te zijn van een schitterende druppel.
Ik ben rustig blijven zitten. Genietend. Voor het eerst na de zomer in m’n ochtendjas. Terugdenkend aan de laatste dagen toen we in het landelijke Drenthe genoten van de rust, de uitzichten en de snel wisselende en zeer indrukwekkende luchten.
Ik realiseer me dat het gaat om wat je erváárt. Wat een voorrecht heb ik dan. Hebben we dan. Naast het boven beschrevene hadden we tevens een paar prachtige en spontane ontmoetingen. Mooie gesprekken. Fantastische maaltijden.
Zo kom je richting je zeventigste tot nieuwe inzichten. Nieuwe inspiratie. Heel ander soort Prikkels dan in de voorgaande jaren.
Vasthouden dus en uitbreiden daar waar mogelijk. Zorgen dat je de tijd blijft nemen om te ervaren. Blijven ‘reizen’, blijven ‘dansen’ en vooral blijven kijken en luisteren. Zichtbaar verwonderend en geïnteresseerd waardoor je verrassend vaak bekeken wordt met een glimlach wat vaak het begin is van een praatje en een onverwachte plezierige ontmoeting.
Rob Franse, 14 september 2025
Mooi Rob!
t is weer voorbij die mooie zomer, Gerard Cox