Te meer daar we weten dat de gemiddelde mens het veel erger vindt om iets ‘kwijt te raken’ -zoals een verworvenheid- dan dat men blij wordt van iets nieuws. En er ís nu veel om kwijt te raken. Veel meer dan 60 jaar geleden.
Een goede vriend bracht dit onlangs ter sprake toen we het hadden over de problematieken van de huidige jeugd in vergelijking met onze problematieken toen. “Wij hadden geen verworvenheden dus we hoefden ook niets te beschermen of bang te zijn iets kwijt te raken”.
Ik denk dat hij gelijk heeft. Tot m’n 13e had ik zelfs geen spijkerbroek. Dat stak trouwens wel omdat vele klasgenoten wél een spijkerbroek hadden. Maar vliegvakanties? Kleuren TV? Meer dan 2 zenders? Een PC? Een mobiele telefoon? Uitgaansgelegenheden? Dat gekoppeld aan een opvoeding die vaak neerkwam op ‘omdat ik het zeg’ waardoor ‘serieus genomen’ worden op tiener leeftijd in veel gevallen ook geen verworvenheid was.
Dat ligt nu anders. ‘Het’ is er allemaal. Maar niet bij iedereen! En diegenen die de verworvenheden wel hebben zijn vaak bang om die kwijt te raken. Diegenen die de verworvenheden (nog) niet hebben zijn bang om ze nooit te krijgen. Dat terwijl we al die verworvenheden dagelijks zien en tegenkomen. Bijvoorbeeld bij de eigen ouders. Of bij klasgenoten. En anders wel via internet.
Ik kijk met groot genoegen terug op mijn eigen jonge jaren. Het begon met weinig maar het werd steeds meer en beter met perspectief op nog beter. Zonder angst op minder of slechter.
Vooral dat perspectief -in de breedste zin van het woord- lijkt mij nu, vooral voor jongeren, veel geringer te zijn. Terwijl perspectief juist op die leeftijd van essentieel belang is.
‘We’ hebben sinds de jaren ’60 veel verworven. Ofschoon niet alles altijd even goed was. Of ‘eerlijk’ verdeeld. Jongeren van nu gaan met al die ‘oude’ verworvenheden én de problematieken van een deel van die verworvenheden en veel nieuws richting volwassenheid. In de hoop dit alles te behouden.
Natuurlijk kan dat niet. Maar je wilt zeker als je jong bent zo graag alles hebben en overal aan meedoen. Misschien dat ‘we’ de jongeren van nu daar veel te weinig op voorbereid hebben. Met wellicht als excuus dat wij die problematiek zelf nooit ervaren hebben?
Iedere generatie heeft met nieuwe uitdagingen te maken. Succes! Maar laten we heel voorzichtig zijn met onze vaak erg makkelijk uitgesproken kritiek op hen. Zij staan voor uitdagingen die ons ouderen stomweg onbekend zijn. Vaak veel meer dan wij ons kunnen realiseren.
Rob Franse, 24 mei 2025
Interessante observatie Rob!