Eigen Beleving Eerst!

O o o wat vinden dat fijn en wat vinden we dat belangrijk. Onze eigen beleving. En dat iedereen zich daar maar op aanpast.

Nou, we hebben de laatste decennia steeds meer onze zin gekregen. We hebben schooljuffen die met onze gevoeligheden rekening houden. Ouders die dat voor ons regelen. Verkopers die zich geheel aan ons aanpassen, vooral via feel-good filmpjes via social media. Het nieuws waar vooral kekke onderwerpen gebracht worden op een manier die ons past. Zelfs de meeste politieke partijen doen inmiddels niets anders meer dan inspelen op onze eigen beleving.

Tsja, ze moeten wel. Want anders luisteren of kijken we überhaupt niet meer. Laat staan dat we iets van hen kopen of op hen stemmen. En wat heeft dat een geweldig effect nietwaar. Er is geen politieke partij meer met een programma wat mij enigszins past. Daar wordt denk ik ook bijna geen aandacht aan besteed. Als de beleving maar klopt. Je ziet het goed aan de tweede kamer (op een enkeling na). Hoeveel uitvoerbare wetten zijn daar de laatste 10 jaar vandaan gekomen?

Hoeveel leiders lopen er nog rond in de politiek, bij de overheid en in het bedrijfsleven? Het merendeel is hooguit een manager die gemangeld wordt tussen de beleving van zijn of haar baas enerzijds en de beleving van werknemers anderzijds.

Ik denk dat er heel veel mensen zijn die best wel goed in staat zijn om hun werk inhoudelijk echt goed te doen maar geen stap verder komen omdat ze niet passen bij de beleving van de mensen die daarover gaan. Zo goed als ik ook denk dat er veel mensen op plekken zitten waar ze inhoudelijk helemaal niet thuis horen. Maar ja, ze passen zo goed bij de beleving.

Wie van die bovengenoemde groepen zou zich in deze corona tijd het best kunnen handhaven? Zowel op het werk als in privé met zichzelf? Wie zou het meest gelukkig zijn op dit moment? Welke type trekt het echt niet meer? (afgezien van de groep tussen 16 en 24 natuurlijk). Zou dat te maken kunnen hebben met het ‘Eigen Beleving Eerst’ effect zoals ik dat graag wil noemen?

Is het centraal stellen van jouw eigen beleving niet net zo iets als ‘dat had je ook anders kunnen zeggen’ en ‘dat vind ik nu eenmaal’? Betekent dit gedrag niet dat je heel misschien een kleine periode meemaakt waarin alles klopt met jouw eigen beleving? Maar dat je ondertussen ook helemaal niets meer leert over andere belevingen? Of de feiten achter de beleving? Is het daarmee niet een garantie op gedesillusioneerd raken en een treurige eenling te worden? Op gefrustreerd wakker worden uit jouw prinsjes of prinsessen droom? Waarbij je in het slechtste geval tevens ziet dat de maatschappij om je heen ook alleen maar met de eigen beleving bezig is geweest? Waardoor die maatschappij niet alleen slap en ontevreden is geworden maar ook erg individualistisch? En, nog erger, vergeten is om de echte, belangrijke en juiste beslissingen te nemen juist omdat het niet bij onze beleving paste?

Zou het kunnen dat het inmiddels zo ver gekomen is? Dat het nu pas echt zichtbaar wordt door de beperkingen van de corona pandemie? Zie ik het juist dat er wel erg veel somberende mensen wat al te makkelijke somberen over hun eigen ik en eigen beleving? Meer dan over het wij? Meer dan over onze toekomst?

Kom op. Stop met roepen dat het ‘ook best wel een beetje anders gekund had’. Pas je aan. Zie hoe velen wel degelijk in staat zijn om er echt iets van te maken óók als de beleving veel minder is. Zie, kijk en neem er een voorbeeld aan!


Rob Franse, 11 februari 2021

Eén gedachte over “Eigen Beleving Eerst!”

  1. Lijkt mij van toepassing: “Erger je wild en je wordt gezond stokoud”aldus Adriaan van Dis in een
    interview met Coen Verbraak in de NRC.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.